"Daar moet je me niet schoppen," zei hij, "want dat is precies mijn zere plek."
"je lag weer te snurken," antwoordde zijn vrouw, "en daar schop ik je altijd om je te laten ophouden."'
De talloze symptomen die in verband staan met snurken, zijn vaak net zo mysterieus als de pijn in de kuit van deze patiënt. Specialisten op het gebied van slaapstoornissen over de hele wereld leveren dagelijks het bewijs dat
snurken niet simpelweg een op zichzelf staand, irritant aanwensel is, maar dat het in veel gevallen op een of andere manier kan samenhangen met een onderliggend medisch probleem. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2008 USA)
MOE VAN HET SNURKEN
IN 1984 deden artsen in een kliniek in Washington D.C. een onderzoek waarbij volwassenen met ernstige snurkklachten en hun partners aan het woord werden gelaten. Zoals te verwachten viel, waren er commentaren bij als `mijn vrouw slaapt in een andere kamer' en `mijn vriendin wil niet met me trouwen', maar ook beeldende beschrijvingen als 'de kleinkinderen vinden opa's gesnurk zo grappig' of 'hij laat het hele huis schudden' en het treurige `zijn vrienden vragen hem nooit meer mee op meerdaagse jacht- of visexpedities'.
Opmerkingen als 'hij valt in slaap onder het werk of bij de televisie', 'hij is de hele dag suffig' en 'hij valt onder het eten in slaap' waren echter vanuit medisch oogpunt bezien interessanter. Dergelijke symptomen deden namelijk vermoeden dat snurken op een of andere manier te maken kon hebben met extreme vermoeidheid.
Dit was niet de eerste keer dat slaperigheid in verband werd gebracht met een onderliggende
aandoening. In 1837 beschreef Charles Dickens in The Posthumous Papers of the Pickwick Club de buitengewoon dikke jongen joe, die in slaap viel en `zachtjes snurkte' terwijl hij gewoon rechtop ergens op een deur klopte. Deze beschrijving vond uiteindelijk zijn weg naar de medische literatuur. Bijna een eeuw later bedacht de bekende arts Sir William Osler de term pickwickiaan voor patiënten met overgewicht die extreme slaperigheid vertoonden.
`Een opvallend verschijnsel bij extreem dikke jonge mensen is een onweerstaanbare neiging in slaap te vallen, net als de dikke jongen bij Pickwick,' aldus de nauwgezette klinische observaties van dokter Osler.
Het exacte verband tussen slaperigheid, overgewicht en snurken, moest echter nog worden gelegd. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2009 USA)
ALS SNURKEN U DE ADEM BENEEMT
In 1965 verscheen het eerste artikel dat dit verband legde in de medische literatuur. Hierin werd een zwaarlijvige patiënt beschreven die klaagde over voortdurende vermoeidheid en slaperigheid overdag en die bovendien een zware snurker was. Zijn gesnurk ging gepaard met perioden waarin hij ophield met ademhalen. Dit leidde tot het besef dat sommige patiënten bij wie eerder de diagnose narcolepsie (een plotselinge, onweerstaanbare behoefte aan slapen) was gesteld, in plaats daarvan leden aan perioden van ademstilstand tijdens de slaap, gevolgd door extreme slaperigheid overdag.
Gebaseerd op deze ontdekking, stelde dokter Elio Lugaresi, een bekend slaaponderzoeker, in 1972 voor dit ziektebeeld hypersomnie met periodieke apneu (apneu betekent ademstilstand) te noemen. Als alternatief bedacht hij ook nog de kleurrijke naam la maladie du gros ronfleur (de ziekte van de zware snurker).
Uiteindelijk werd in 1975 tijdens een internationale conferentie over slaapstoornissen besloten tot de term slaapapneu als benaming voor dit ziektebeeld. Een belangrijke bijdrage tot het verklaren van deze complexe aandoening van de bovenste luchtwegen werd geleverd door dokter Christian Guilleminault, een pionier op het gebied van slaapstoornissen. Dokter Guilleminault en zijn onderzoeksteam bestudeerden de ademhalingspatronen bij honderden chronische snurkers die last hadden van slaperigheid overdag en vergeleken deze met die van gewone proefpersonen.
Ze concludeerden dat incidentele ademstilstand tijdens de slaap bij veel gezonde mensen voorkomt, maar dat de snurkers met vermoeidheidsklachten stuk voor stuk hun adem langer dan io seconden achtereen inhielden en dat deze episoden zich tijdens de slaap vele malen herhaalden.
Naar aanleiding van deze ontdekking introduceerde het onderzoeksteam de term apneu-index, waarmee het aantal geregistreerde ademstilstanden per uur tijdens de slaap wordt aangegeven.
Bij deze eerste onderzoeken naar slaapstoornissen ontdekte men dat sommige snurkers niet zozeer helemaal ophielden met ademhalen, maar eerder heel oppervlakkig ademden. Een dergelijke gedeeltelijke ademstilstand werd hypopnoe genoemd. Apneu is geen nieuw woord. Het stamt uit het Grieks en betekent letterlijk 'gebrek aan adem'.
Snurkers zijn niet de enigen bij wie slaap-apneu voorkomt. Momenten van ademstilstand tijdens de slaap die niet langer duren dan tien seconden, doen zich ook voor bij gezonde niet-snurkers, van baby's tot volwassenen. Als deze perioden niet vaker voorkomen dan twintig tot dertig keer per nacht, worden ze doorgaans als normaal beschouwd. Op oudere leeftijd nemen ze vaak toe, evenals na het gebruik van alcohol of slaapmiddelen voor het naar bed gaan. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2008 USA)
WORD WAKKER, JE STIKT!
Snurken en slaap-apneu ontwikkelen zich niet noodzakelijkerwijs gelijktijdig. Meestal wordt chronisch ernstig snurken beschouwd als een stap in de ontwikkeling van slaapapneu. Als zich eenmaal een constant snurkpatroon heeft ontwikkeld, wordt het snurken echter meestal steeds ernstiger en neemt het aantal keren dat de snurker stopt met ademhalen toe. Bij elke ademstilstand krijgt de slapende persoon dan meer zuurstofgebrek. Dit zijn de momenten waarop de partner van een snurker in paniek pleegt te raken — het lijkt immers of de ander niet meer ademt! En dat is in feite ook precies wat er gebeurt.
Wanneer de normale ademhaling wordt hervat, overwint de snurker het gevaar van stikken en valt weer in slaap, waarna het hele proces zich herhaalt. In ernstige gevallen kunnen deze episoden zich honderden keren
In vrijwel alle gevallen van slaap-apneu bevindt de ademhalingsblokkade zich hoofdzakelijk achter in de keel. Tijdens de slaap ontstaat er op een gegeven moment een punt waarop de inademing de zachte keelweefsels voldoende naar elkaar toe laat komen om de luchtweg te blokkeren. Normaliter wordt de keelholte tijdens de slaap toch al vernauwd door een combinatie van spierverslapping, een opeenhoping van slijm en het naar achteren vallen van de tong als gevolg van de zwaartekracht.
Lichamelijke afwijkingen in de bovenste luchtwegen, zoals vergrote keelamandelen of een verdikte tong, kunnen de ontwikkeling van slaap-apneu in de hand werken, hoewel veel patiënten met deze
aandoening niet noodzakelijkerwijs ook werkelijk belemmerende factoren in hun keel hebben.
Een aantal van de eerder beschreven factoren die bijdragen tot snurken is echter meestal ook aanwezig bij patiënten met slaap-apneu. Daarnaast zijn veel van deze patiënten te dik.
Het is niet precies bekend hoe overgewicht van invloed is op de bovenste luchtwegen, maar we weten wel dat er bij mensen met een extreem dikke hals een sterke druk van krachtsevenwicht. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2008 USA)
vernauwing van de bovenste luchtwegen
Elke vernauwing van de bovenste luchtwegen verstoort het krachtsevenwicht, zodat de keelwanden naar elkaar toe worden getrokken. buitenaf wordt uitgeoefend op de keelwanden. De slappe, uiterst flexibele wanden van de keelholte bij zwaargebouwde chronische snurkers tonen aan dat het snurken een overgangsfase is tussen de normale ademhaling tijdens de slaap en een vroeg stadium van slaap-apneu.
Ook het ouder worden leidt tot verslapping van de zachte weefsels van de bovenste luchtwegen en in combinatie met vele jaren lang uitgerekt zijn door chronisch snurken, vallen deze weefsels tenslotte sterk genoeg samen om de luchtweg te blokkeren.
Tenslotte kan, zoals al eerder werd aangetoond, elke belemmering in de luchtweg door de neus een extra vacuüm-effect achter in de keel veroorzaken bij het inademen, vergelijkbaar met het zuigen van lucht uit een papieren zak.
Verreweg de meest voorkomende vorm van slaap-apneu is het gevolg van een blokkade of een belemmerende factor in de bovenste luchtwegen. Dit type wordt obstructieve slaap-apneu genoemd.
Een veel zeldzamer vorm van slaap-apneu, centrale slaapapneu geheten, is het gevolg van het tijdelijk 'dichtgaan' we vergeten te ademen! Dit verschijnsel treedt slechts zelden spontaan op en komt hoofdzakelijk voor in combinatie met extreem overgewicht of met aandoeningen van het centrale zenuwstelsel, zoals polio of multiple sclerose, die gepaard gaan met overmatige spierverslapping. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2008 USA)
Beide vormen komen sporadisch ook gezamenlijk voor. In dat geval spreken we van gecombineerde slaap-apneu.
Zoals we nog zullen zien, geeft obstructieve slaap-apneu aanleiding tot vele symptomen. Deze aandoening wordt dan ook wel het obstructieve slaap-apneusyndroom genoemd. Een syndroom is een verwante groep symptomen die een ziekte of een stoornis kenmerken. Voor het gemak wordt in dit boek echter de term slaap-apneu gebruikt. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2007 USA)
HOE GAAT UW LICHAAM OM MET SLAAP-APNEU?
Wanneer een snurker gedurende een periode van apneu ophoudt met ademen, vindt er een aantal chemische veranderingen plaats in zijn lichaam. Het zuurstofgehalte in het bloed neemt af (dit wordt hypoxie genoemd) en het koolzuurgehalte stijgt (hypercapnie), evenals de zuurgraad van het bloed (acidose). Het effect op de ademhaling is hetzelfde als wanneer iemands hoofd onder water zou worden gehouden.
Het zuurstofgehalte in het bloed van een snurker tijdens apneu neemt verder af naarmate de bovenste luchtwegen langer worden geblokkeerd. Natuurlijk draagt elke chronische ziekte of zwelling van de longvliezen - zoals dit voorkomt bij zware rokers of bij astmapatiënten - verder bij tot het zuurstofgebrek dat zich bij elke apneu-aanval voordoet.
De toename van koolzuur in het lichaam van de snurker tijdens een apneu-episode activeert het gedeelte van de hersenen dat de ademhaling controleert, zodat de snurker even wakker wordt om de blokkade op te heffen. Dit ontwaken duurt slechts enkele seconden en is waar teEn zelfs al weet hij dat, dan beseft hij nog niet dat dit het gevolg is van een biologische, levensreddende reactie. Zijn ongeruste partner is inmiddels vaak klaarwakker en ligt nerveus naar het wisselende patroon te luisteren - zwaar snurken.... stilte.... ademstilstand.... een diepe ademteug.... rusteloze bewegingen.... weer in diepe slaap vallen.... en weer terug naar snurken. En deze cyclus herhaalt zich in de loop van de nacht vele malen.
Door dit herhaalde ontwaken, dat zich honderden keren per nacht kan voordoen, verloopt de slaap van een snurker fragmentarisch. Ironisch genoeg brengt het ontwaken de snurker wel weer tot ademen - waardoor zijn leven wordt gered - maar tast het tegelijkertijd de kwaliteit van zijn slaap ernstig aan. Stel u eens voor hoe u zich 's ochtends zou voelen als u de hele nacht door om de tien tot vijftien minuten werd gewekt door de telefoon. Wetenschappers vermoeden dat een dermate versnipperde slaap (slaapdeprivatie) en de onderbreking van de REM-fase in de slaap de oorzaak zijn van veel van de fysieke problemen die slaap-apneu kenmerken.
Bij iemand met hartklachten kan het probleem bijvoorbeeld verergeren als deze persoon slaap-apneu ontwikkelt. Het dalende zuurstof- en het stijgende koolzuurgehalte in het bloed die er het onvermijdelijke gevolg van zijn, vormen een extra belasting voor het hart en de bloedvaten.
Een vertraagde hartfrequentie en een abnormaal hartritme, die in verband kunnen staan met een laag zuurstofgehalte in het bloed en ook met veranderingen in de zuurgraad van het bloed, kunnen soms leiden tot een hartaanval of zelfs een hartstilstand tijdens de slaap. Als de snurker lijdt aan vernauwing van de bloedvaten naar het hart (ischemische hartziekte), dan kan slaap-apneu levensgevaarlijk zijn. Op dezelfde manier kan langdurige apneu het functioneren van de hartspieren aantasten en uiteindelijk een hartstilstand veroorzaken.
Uit onderzoek bij een groot aantal patiënten met chronische slaap-apneu is gebleken dat meer dan de helft van hen
een verhoogde bloeddruk had. Deze verhoogde druk (hypertensie) schijnt aanvankelijk samen te gaan met het afnemende zuurstofgehalte in het bloed tijdens de momenten van ademstilstand.
Het komt erop neer dat uw hart harder moet werken wanneer de ademhaling stopt. In veel gevallen zet de verhoogde bloeddruk zich echter overdag voort en zo wordt de apneu-patiënt geconfronteerd met een verhoogd risico op een hersenbloeding of een hartkwaal als gevolg van de langdurige hypertensie. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2005 USA)
SLAPELOOSHEID
De ontwaakprikkel die volgt op een periode van apneu gaat vaak gepaard met onrustige bewegingen van armen en benen. Deze onrustige slaaponderbrekingen als gevolg van een verlaagd zuurstofgehalte in het bloed en een tekort aan REM-slaap, dragen bij tot veel van de symptomen van slaapapneu, zoals slaperigheid overdag, stemmingswisselingen, geheugenverlies en depressies. Helaas worden de symptomen van slaap-apneu soms ten onrechte aangezien voor die van slapeloosheid.
Aan de andere kant ontwikkelt slaap-apneu zich vaak zo sluipend, dat de bijbehorende vermoeidheid soms gewoon wordt toegeschreven aan het ouder worden. Apneu-patiënten hebben er desgevraagd meestal weinig moeite mee hun symptomen te beschrijven, zoals bijvoorbeeld 'Dokter, ik word elke ochtend wakker met een kater, ook al heb ik helemaal niet gedronken' of 'Als ik 's ochtends wakker word, voel ik me vermoeider dan toen ik naar bed ging'.
Ochtendhoofdpijn is een andere veelvoorkomende klacht van apneu-patiënten. Artsen schrijven dit toe aan de aanhoudende hoge bloeddruk of aan het verwijdende effect op de bloedvaten rond de hersenen van het abnormaal hoge koolzuurgehalte in het bloed tijdens de opeenvolging van apneuaanvallen.
Circa tachtig procent van de mensen met slaap-apneugeeft aan overdag last te hebben van extreme slaperigheid. Men neemt aan dat dit het gevolg is van het verlaagde zuurstofgehalte in het bloed (hypoxie) en de fragmentarische slaap tijdens de nachtelijke perioden van ademstilstand, waardoor ook symptomen als stemmingswisselingen, verminderde intellectuele prestaties en depressies ontstaan.
Naast deze mentale en emotionele consequenties levert het fysieke onvermogen als gevolg van de extreme slaperigheid overdag (hypersomnie) snurkers vaak allerlei problemen op het werk op en kan het leiden tot auto-ongelukken of ongelukken op het werk. Het kan zelfs huwelijks- of andere relatieproblemen tot gevolg hebben.
Zo vertelde een van mijn patiënten me dat hij zijn afslag op de snelweg dertig kilometer voorbij was gereden omdat hij zichzelf op een of andere manier achter het stuur op de automatische piloot had gezet. Misschien is het opmerkelijkste voorbeeld van hypersomnie wel dat van de kaartspeler in het casino van Las Vegas, die in slaap viel en ongeremd lag te snurken te midden van de kaarten, zich onbewust van het lawaai en de drukte om hem heen. Helaas worden deze klachten vaak ten onrechte beschouwd als symptomen van psychische in plaats vanAlles ging zijn gewone gangetje op een zaterdagavond bij Clancy, een populair restaurant in New York, totdat een echtpaar van middelbare leeftijd tussen het voorgerecht en het dessert aan tafel in slaap viel en luidkeels begon te snurken, tot groot ongenoegen van de andere gasten.
`Pardon,' zei de ober doodkalm en veegde wat kruimels van hun tafeltje. De vrouw werd eventjes wakker, maar haar man sliep door.
Er verscheen een andere ober met het dessert. Eindelijk ontwaakte het stel, at de chocolademousse op en dutte weer in, zonder het gelach van de toeschouwers op te merken.
Men begon te fluisteren en te gissen. Leden ze misschien aan narcolepsie? Of verveelden ze zich zo in elkaars gezelschap? Hoe kon iemand nu midden onder een duur etentje in slaap vallen?
De man werd net lang genoeg wakker om `Mag ik afrekenen' te zeggen en toen sliep hij alweer, deze keer boven op zijn creditcard.
De eigenaar van het restaurant liep naar hun tafeltje, legde tactvol een zachte hand op de schouder van de man en vroeg: 'Heeft het gesmaakt, meneer?'
De man knipperde zijn ogen open. 'ja, verrukkelijk,' antwoordde hij. Het vermoeide tweetal slaagde erin overeind te komen, hun jassen weer aan te trekken en het restaurant te verlaten alsof er niets ongewoons was gebeurd. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2004 USA)
EN DAT IS NOG NIET ALLES
Patiënten met slaap-apneu geven vaak aan dat ze nauwelijks nog dromen. Dit wordt veroorzaakt door de voortdurende onderbrekingen van de REM-slaap. Zoals we al hebben gezien, dromen we gedurende de REM-slaap, het diepste slaapniveau.
Deze verandering in het patroon en de frequentie van dromen is van belang bij het stellen van de diagnose slaap apneu. Wanneer de apneu is behandeld en de REM-slaap niet meer wordt verstoord, verklaren patiënten vaak dat ze weer lange, levendige dromen ervaren. Het lijkt wel alsof ze de verloren tijd willen inhalen met een extra droomrijke slaap.
Veel manlijke snurkers met slaap-apneu krijgen te maken met impotentie. Dit delicate probleem is zeer complex en heeft ook vele bijkomende oorzaken, zowel psychische als fysieke. Onderzoekers die impotentie bij patiënten met slaap-apneu bestuderen, schrijven dit probleem toe aan het cumulatieve effect van chronische vermoeidheid, depressies, overgewicht, verhoogde bloeddruk en het ouder-wordingsproces. Daarnaast is het luide gesnurk dat onverbrekelijk is verbonden met slaap-apneu er vaak de oorzaak van dat of de snurker of de partner een aparte slaapkamer opzoekt. Tenslotte heeft recent onderzoek uitgewezen dat zowel overgewicht als slaap-apneu gepaard gaan met een verlaagd gehalte aan manlijke hormonen.
U kunt nu wel begrijpen dat dit totaalpakket niet bepaald bevorderlijk is voor de romantiek. Het goede nieuws is dat veel snurkers na een geslaagde behandeling van hun slaapapneu weer terugkeren naar de slaapkamer en hun seksuele relatie nieuw leven weten in te blazen.
SLAAP-APNEU LEIDT TOT WAZIG DENKEN
Patiënten die langdurig aan slaap-apneu lijden, krijgen ook vaak problemen op het intellectuele vlak. Zo bracht The Wall Street Journal bijvoorbeeld ooit het verhaal van Robert Legan, een industrieel natuurkundige die al een aantal jaren slecht sliep en na enige tijd merkte dat zijn vermogen om abstracte vraagstukken op te lossen sterk achteruitging. 'Als ik een vergelijking probeerde op te stellen,' vertelde hij, 'dan moest ik dat in een boek opzoeken. En zelfs dan had ik er nog moeite mee dingen te begrijpen die ik twee jaar daarvoor gewoon wist.' Onderzoek in een kliniek voor slaapstoornissen toonde dit aan.
Helaas weten we nog steeds niet hoe vaak snurken ook daadwerkelijk leidt tot slaap-apneu. 'We weten dat in Amerika,' aldus dokter David Banks van de George Washington Universiteit, 'circa een op de acht mensen snurkt. We weten echter niet welk percentage snurkers uiteindelijk slaap-apneu zal ontwikkelen. We denken dat tussen de twee en de drie miljoen mensen in dit land worden getroffen door apneu en dat jaarlijks twee tot drie duizend mensen in hun slaap overlijden als gevolg daarvan.'
Het volledig wegvallen van elke luchtstroom door de neus en de mond tijdens een periode van apneu duurt minstens 10 tot 15 seconden, maar perioden van 3o tot 40 seconden zijn beslist geen uitzondering. In ernstige gevallen kunnen deze wel zestig seconden of zelfs nog langer aanhouden. Apneu-patiënten schrikken meestal hevig wanneer ze hun slaappatroon op papier zien weergegeven en vaak reageren ze met de opmerking dat ze overdag nooit zo lang hun adem zouden kunnen inhouden.
De verklaring hiervoor is dat de zuurstofbehoefte van het lichaam tijdens de slaap lager is dan wanneer we actief zijn. Dit is vergelijkbaar met het lage benzineverbruik van een stationair lopende auto in tegenstelling tot het hogere benzineverbruik van een auto die langs de snelweg raast.
Er bestaan echter ook veel snurkers die geen apneu hebben en er zijn zelfs niet-snurkers die wel aan slaap-apneu lijden. Een onderzoek in de kliniek voor slaapstoornissen aan de Stanford Universiteit bij een grote groep patiënten bij wie de diagnose slaap-apneu was gesteld, vertoonde de volgende verdeling van symptomen: 96 procent snurkte zeer luid; 44 procent had last van extreme slaperigheid overdag; 24 procent was depressief, 36 procent functioneerde slechter op het intellectuele vlak; 56 procent had hoge bloeddruk; 23 procent gaf toe impotent te zijn en 8 procent leed aan enuresis (bedplassen). Helaas tonen de statistieken aan dat apneu tijdens de slaap veel vaker voorkomt dan de deskundigen vroeger dachten. In 1988 stuurden onderzoekers aan de universiteit van Uppsala in Zweden 4.064 vragenlijsten over slaapgewoonten, snurken en hypersomnie (ziekelijke slaapbehoefte) naar een willekeurige groep mannen tussen 3o en 69 jaar oud in een en dezelfde gemeente. Van de 3.201 mannen die reageerden, gaven er 690 aan chronisch te snurken en 236 hadden last van opvallende slaperigheid overdag.
In de tweede fase van dit onderzoek werden 156 van deze mannen uitgenodigd voor een nachtelijke slaaptest, gebaseerd op de ernst van hun symptomen. Het onderzoek werd uiteindelijk uitgevoerd bij 61 proefpersonen, bij wie in 15 gevallen slaap-apneu werd vastgesteld. Wanneer de resultaten van dit onderzoek als representatief worden beschouwd voor de totale bevolking, luidt de conclusie dat slaap-apneu in het gunstigste geval voorkomt bij 1,3 procent van de manlijke Zweedse bevolking in de leeftijd van 30 tot 69 jaar –een aantal van meer dan 25.000 personen.
Een ander tweefasenonderzoek naar de verspreidingsgraad van slaap-apneu in combinatie met hypersomnie bij industriearbeiders in Israël, leverde soortgelijke resultaten op. Hoewel de vragenlijsten naar arbeiders van beide seksen werden gestuurd, reageerden er alleen mannen. Dit onderzoek heeft aangetoond dat meer dan 3 procent van de manlijke industriearbeiders in Israël lijdt aan slaap-apneu. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2004 USA)
UW LEEFPATROON LEIDT TOT SNURKEN EN APNEU
Het niet onderkennen van slaap-apneu bij volwassenen kan diepgaande gevolgen hebben voor zowel de lichamelijke als de geestelijke gezondheid van een patiënt. Laten we eens het geval bekijken van Peter Jansen, een 57-jarige directeur die een druk bestaan leidde. Zijn dagen waren gevuld met vergaderingen en telefoongesprekken naar verre oorden. De lunch was vaak een gestresste aangelegenheid met collega's en directeuren van andere bedrijven, waarbij aan martini's geen gebrek was.Peter werd elke ochtend wakker met een doffe hoofdpijn, maar hij had geleerd ermee te leven. De middagen waren echter moeilijk voor hem. Wanneer hij na de lunch weer terug was op kantoor, placht hij in te dutten en had hij moeite zich te concentreren. 's Avonds werd het nog erger. Peter had talloze sociale verplichtingen – liefdadigheidsaangelegenheden, dineetjes en bijeenkomsten op zijn club – waarbij de alcohol rijkelijk vloeide. Vaak betrapte hij zich erop dat hij tijdens de speeches zat te knikkebollen. Peters drukke leven bood weinig ruimte voor sport, behalve dan af en toe een spelletje golf op zondag. En dit werd meestal gevolgd door drankjes en dineren in de club.
Wanneer Peter 's avonds thuiskwam, viel hij onveranderlijk in een diepe slaap die gepaard ging met hevig gesnurk, een extra bron van spanning in een huwelijk dat toch al te lijden had onder zijn veelvuldige afwezigheid. Peters vrouw sliep al enige tijd in een andere kamer, zodat zij tenminste een ongestoorde nachtrust had.
Peters zittend bestaan wreekte zich in de vorm van overgewicht. Hierdoor verergerde het gesnurk, met als gevolg meer ochtendhoofdpijn en meer slaperigheid overdag.
Toen hij zich tenslotte realiseerde dat zowel zijn gezondheid als zijn huwelijk eraan onderdoorgingen, raadpleegde Peter een arts, die de diagnose 'overwerkt' stelde. Hij ried hem aan verstandiger te eten en te drinken, adviseerde lichaamsoefeningen te doen en schreef hem een mild kalmeringsmiddel voor.
Peter viel af, maar zijn klachten verergerden. Zijn zoektocht naar de juiste behandeling bracht hem uiteindelijk bij een longarts die een speciale belangstelling had voor slaapstoornissen. Hij herkende de symptomen bij Peter en besefte dat het kalmeringsmiddel zijn toestand juist verergerde.
Door een passende behandeling werd de uitzichtloze cirkel doorbroken en werden Peters klachten succesvol verholpen. (nasivent tube Snurken Apneu beter slapen 2010 USA)
OP DE DREMPEL VAN SLAAP-APNEU
De vorderingen in het onderzoek naar slaapstoornissen hebben recentelijk belangrijke nieuwe informatie opgeleverd over de relatie tussen snurken en vermoeidheid.
We zijn nu in staat een interessante groep patiënten te herkennen die ogenschijnlijk aan slaap-apneu lijden -zwaar nachtelijk snurken in combinatie met extreme slaperigheid overdag - maar bij wie uit onderzoek is gebleken dat dit niet het geval is. Achtenveertig patiënten uit deze categorie werden bestudeerd in de kliniek voor slaapstoornissen aan de Stanford Universiteit. Verrassend genoeg bleek hun nachtelijke ademhalingspatroon volkomen normaal te zijn.
Deze patiënten vormden aanvankelijk een medisch raadsel. Door echter het patroon van hun hersengolven nauwkeuriger te bestuderen, ontdekten de wetenschappers dat hun slaap niet ongestoord en diep was, maar dat ze steeds korte tijd ontwaakten en dat dit in verband stond met veranderingen in de ademhaling. Bij deze patiënten kwam de ademhaling niet lange tijd achtereen tot stilstand, zoals dat gebeurt bij slaap-apneu, maar duurden de perioden van ademstilstand en oppervlakkig ademen slechts heel kort.
Met behulp van een speciale ademhalingsmachine (het CPAP-apparaat, maar later meer hierover) namen de hersengolven weer een normaal patroon aan, met als belangrijk gevolg dat de slaperigheid overdag bij deze patiënten geheel verdween.
Dankzij dit baanbrekende onderzoek kunnen we nu vaststellen dat sommige patiënten bij wie in het verleden de diagnose spontane hypersomnie (een vorm van narcolepsie) werd gesteld, in werkelijkheid een nachtelijk ademhalingsprobleem hebben. Tegenwoordig wordt dit voorstadium van slaap-apneu met de Engelse benaming upper airway resistance syndrome aangeduid.
Als gevolg van deze ontwikkelingen kan tegenwoordig een toenemend aantal snurkers die last hebben van slaperigheid overdag voor behandeling in aanmerking komen. De medische wereld beschouwt het upper airway resistance syndrome als een overgangsfase tussen zwaar, chronisch snurken en echte slaap-apneu. De begeleidende symptomen en potentiële complicaties zijn identiek.
SNURKEN EN SLAAP-APNEU BIJ KINDEREN
Een snurkend kind vormt vaak een reden tot ongerustheid voor de ouders - en een bron van ergernis voor broertjes of zusjes die in dezelfde kamer slapen. Net als bij volwassenen, is snurken bij kinderen een signaal dat er zich een belemmering bevindt in de luchtwegen via deneus of via de keel. En, net zoals we hebben gezien bij volwassenen, kan luid, chronisch snurken zich ook bij kinderen ontwikkelen tot regelrechte slaap-apneu.
Anatomische belemmeringen in de bovenste luchtwegen in de vorm van vergrote keel- of neusamandelen behoren tot de meest voorkomende oorzaken van snurken en apneu bij kinderen. Ook afwijkingen in de gezichtsbouw van het kind, met name een kleine of terugwijkende kaak, verminderde spierspanning (zoals voorkomt bij het syndroom van Down) en chronische neusverstopping (door allergieën of infecties) kunnen bijdragen tot een belemmerde ademhaling.
Slaap-apneu bij kinderen heeft meestal grote gevolgen voor de kwaliteit van leven en is van invloed op de persoonlijkheid, het gedrag, de stemmingen, het leervermogen en de algehele fysieke ontwikkeling. De ouders beschrijven deze kinderen vaak als rusteloze slapers die moeilijk wakker worden en, eenmaal wakker, gedesoriënteerd en verward zijn. Veranderingen in de intellectuele prestaties van deze kinderen komen veel voor, bijvoorbeeld in de vorm van afwezigheid en slechte concentratie. Vaak wordt dit gedrag ten onrechte aangezien voor dagdromen of onverschilligheid. Oudere kinderen, die in staat zijn hun symptomen te beschrijven, klagen soms over ochtendhoofdpijn.
In tegenstelling tot hun volwassen lotgenoten, zijn snurkende kinderen met een verstoord slaappatroon meestal niet te dik. Integendeel, ze zijn over het algemeen mager en kleiner dan normaal. Soms zijn deze kinderen ook bedplassers — meestal als gevolg van een verminderde spierspanning wanneer het kind na talloze malen ontwaken eindelijk in een diepe slaap verzinkt.
Net als volwassenen kunnen kinderen met slaap-apneu vele begeleidende symptomen vertonen die niet opgemerkt of verkeerd geïnterpreteerd worden door de huisarts of de kinderarts. Zo zijn bijvoorbeeld een slechte groei en weinig energie niet ongewoon bij sommige kinderen. En leerproblemen gekoppeld aan een achteruitgang van de schoolprestaties kunnen talloze oorzaken hebben.
Een onderzoek aan de Stanford Universiteit bij ioo kinderen bij wie slaap-apneu was vastgesteld, geeft een beeld van het brede scala aoorzaakt in een kinderleven. 73 van deze kinderen leden aan
extreme slaperigheid overdag, die door ouders en onderwijzers werd opgemerkt. Meer dan de helft van de groep had last van hevige tot zeer hevige nachtmerries. 58 van hen groeiden slecht en waren aanzienlijk te licht voor hun leeftijd. Bij de oudere kinderen kwam een grote mate van slaperigheid en vermoeidheid naar voren.
Gerichte tests toonden aan dat veel van hen een achterstand in de taalontwikkeling hadden en dat hun schoolprestaties achterbleven. Minstens de helft van deze groep was opvallend vaak verkouden. Alle kinderen waren chronische snurkers — het kenmerk van slaap-apneu. Andere nachtelijke gedragspatronen waren bedplassen, slaapwandelen, overmatig transpireren en rusteloos slapen en vaak wakker worden.
Een nadere beschouwing van hun persoonlijkheden bracht een bepaalde mate van afwijkend gedrag aan het licht, zoals vechten met leeftijdgenoten en met de ouders,
snel huilen, agressiviteit en ongewenst gedrag. De meeste kinderen uit deze groep vertoonden een slechte concentratie, vaak met snelle overgangen van hyperactiviteit naar extreme vermoeidheid. Met andere woorden, bij veel van deze kinderen raakte in de loop van de dag de benzine op.
Door goed op te letten, kunnen ouders en kinderartsen belangrijke aanwijzingen ontdekken voor de onderliggende oorzaken van allerlei problemen bij kinderen, zoals slechte adem, slechte eetlust, tandbederf en verlies van het reukvermogen.
DE probleem KANT VAN SNURKEN
Aangezien snurken doorgaans nog altijd meer wordt beschouwd als een hinderlijke gewoonte dan als een serieuze aandoening, is het verkrijgen van de juiste behandeling niet altijd gemakkelijk. De begeleidende symptomen als hoge bloeddruk, impotentie, depressies en stemmingswisselingen worden maar al te vaak niet met het snurken in verband gebracht door de snurker zelf of door de arts. Zo kunnen jaren verloren gaan met vergeefse pogingen vierkante pennen in ronde gaten te wurmen. Het zal u inmiddels duidelijk zijn waarom ik slaap-apneu 'de gevaarlijke kant van snurken' heb genoemd.
Het besef dat snurken tegenwoordig wordt gezien als een legitiem medisch symptoom, is de eerste stap tot het verbreken van deze negatieve cirkel. De volgende stap is, indien noodzakelijk, het verkrijgen van de juiste medische hulp. Het is daarbij handig wanneer een snurker weet hoe erg het werkelijk met zijn of haar gesnurk is gesteld. Uw partner kan hier een duidelijke hulp in zijn.
lees verder op de HomePage over de Nasivent Tube…
